classroom

klasa

Okotoks - the beginnings

wracam się wstecz do początków tego etapu
... 4.6.17 zaczęłam 3-miesięczną przygodę z tym miejscem
szkoła, ludźmi, dziećmi, nie-dziećmi, plastyką, nowymi mediami itp.
jeden z projektów nad którym pracowała 8 -klasa
photocubism inspirowany David Hockney's photography :)

light & darkness

and shadow too...
from archive
just another day of struggling
with
M A T H and my own T H O U G H T S

Pierścionek mojej Mamy

Teraz właściwie mój, jest piękny, uwielbiam go nosić; zabawne jest to jak kamień zmienia odcienie w zależności od koloru ubrania, które ma się na sobie - prawie tak jak z oczami. Pamiętam jak Mama nosiła go jak byłam małą dziewczynką; to dla mnie zaszczyt, że mi go przekazałą :)

czas

niedościgniony, chciałabym aby wszyscy byli szczęśliwi...

Ukrainian Cultural Heritage Village near Edmonton, Alberta

Just like being at my Grandma's house as a kid in Easter Poland - the houses, the fields, the people even the smell of food on the stove and flies in the kitchen. So realistically, well kept, preserved heritage site. Great actors too :)

9/11

dlaczego mimo wszystko czlowiek jakos zapomina...
nawet o tak strasznym dniu jakim byl ten wtorek rano okolo 8, 9...
jeszcze chyba straszniejszy byl wieczor tego dnia
i kilka dni pozniej, kiedy mysli tlukly sie po glowie
a ze zgliszczy nadal wydobywal sie dym
miasto i tak tetnilo zyciem....
chyba inaczej sie nie da....

Krakowiaczek Ci Ja

M. przywiozla stroj krakowski dla V., ktory kiedys ja nosilam na sepcjalne okazje, jak wystepy, akademie w przedszkolu i szkole hmmm.
W tle M. i male malowanko...

kolekcja lisci

V. przyniosla ze szkoly pelen plecak lisci
ulozylam je w rzedzie, prawdziwa kolekcja, piekne wybrala, musze jej przyznac :))))
wlozylam je do ksiazki, susza sie...
sama tak robilam jak bylam mala dziewczynka...
smieszne i mile jest to jak to wszystko (wspomnienia chwil) do nas wraca patrzac na wlasne dziecko...

9 lat :)

nadrabianie

z powodu wyjazdy do Nowego Jorku - jak widac - mam straszne zaleglosci w blogowaniu... hmmm
bedzie wiec duzo wpisow ze wstecznymi datami...
taka mala relacja z tego gdzie lazilismy w wielkim miescie....
a lazlismy oczywiscie duzo, jak to my zawsze i wszedzie z wywalonymi jezorami
glodnymi wrazen, atrakcji, wystaw, muzeow itp.
duzo tez patrzylam na ludzi, moze dlatego, ze mialam wiecej czasu sie im przyjrzec
a moze dlatego, ze sa inni, bardziej wygladowo ciekawi niz moi obecni lokale...
tak czy siak bedzie duzo zdjec z BIG APPLE
__________________________________________________________________________________

symaptyczne zakonczenie dnia - RYKOWISKO Grzegorza Skurskiego
urzeklo mnie

http://fototeka.fn.org.pl/strona/baza-filmow/film/2325/rykowisko.html

http://www.imcdb.org/vehicle.php?id=411973

nad rzeka ktorej nie ma

zabawne

szczeniackie                                                              
czasy
przemyslenia
dylematy
mury
lawki
sciany z lamperia
dziwne chwile milcznia
bliskosci
choc tak bardzo odlegle dzis..

opoznienie czasowe

to, co bylo 20 lat temu
wydaje mi sie jak na wyciagniecie dloni
jak wczoraj

tak, wiem, to nazywa sie starzeniem sie (sie, sie hehehe)

to byly pewnego rodzaju sidla
choc wspominam ten czas raczej pozytywnie
to chyba dobrze, ze skonczyl sie w tym momencie, w ktorym sie skonczyl

maybe one day we'll come across each other again...

9/11 c.d.

Z jutra, czyli jednego dnia, zrobilo sie dwa tygodnie, no coz, bywa…

Wracajac do watku 9/11, to jak wielu ludzi pamietam dokladnie ten dzien…

Byla to moja pierwsza wizyta w Stanach, w NYC dokladnie.

Studencki wyjazd, wakacje, lato, 3 miesiace pelne roznych nowych doswiadczen;

Tego wtorku bylam na Long Island, jakies 30 mil od Manhattanu, bylo rano 8, 9…

Rozdzwonily sie telefony, bylas na wiezowcach, ktos zapytal, tak, odpowiedzialam, jakies dwa tygodnie temu, to dobrze, bo wlasnie plona,

Dziwne pomyslalam…

Telewizor nadawal wiadomosci na zywo, co jakis czas, przewijalo sie slowo “wojna”, co powodowalo dziwne uczucie, ze juz nigdy sie stad (stamtad) nie wydostane…

Runela jedna wieza, potem druga, wszystko pokrylo sie kurzem…

Taka odleglosc, a czuc bylo swad spalenizny, ktora niosl oceanem wiatr …

W sobote pojechalam na Manhattan, utknelam gdzies na wyskosci Chambers Street, dalej juz tylko tasmy zagradzajace dostep, pelno policji, dym wydobywajace sie ze zgliszczy…

Uliczni sprzedawcy z malymi flagami USA pojawili sie jak grzyby po deszczu.

Potem pojechalam na Union Square, jeden z moich ulubionych placow w NYC, urzadzono tam cos w rodzaju “pomnika” zaginionych, zagubionych, wszedzie kwiaty, znicze, pelno zdjec z opisami, “Sue, nasza kochana mama, mamy nadzieje, ze zyjesz i sie odnajdziesz”, “nasz syn, pracowal w biurze na 20 pietrze”…

Mnostwo ludzi, siedza pija Coke, gdaja, jezdza na deskorolkach, jakby nic sie nie stalo, nikt nie placze, moze to po prostu turysci, a ci, ktorych to dotknelo siedza z nadzieja w domach, albo placza ze zgryzoty, takie byly moje mysli…

Wrocilam do subway’a i pojechalam do domu, w wagonie jechali ludzie z jednorazowymi maseczkami na szyi, wracali stamtad, ze strefy smierci, z grzebania w gruzach i ludzkich cialach, jedna taka kobieta siedziala naprzeciwko mnie, miala nijaka mine, jakby obojetna…

Zginelo ponad 2000 ludzi…

Budynki te, natomiast, byly swietna przestrzenia architektoniczna, dwa super potezne bloki gorujace nad Manhattanem, waskie przestrzenie jak dochodzilo sie tam od strony Church Street, a potem otwieral sie duzy plac z zlota kula-fontanna, ktora zmasakrowana jest na zdjeciu z wspisu ponizej.

Pojechalaismy tam zaraz jak wyladowalam w NYC, potem sama bylam tam kilka razy, wieczorami grywaly tam jakies kapele na rozstawionej scenie.

Pamietam, jak lezalam na betonowej lazwie kolo fontanny, sluchalam muzyki i gapilam sie w gore, tak bardzo w gore, ze trudo bylo objac “blizniaki” wzrokiem, wokol nich zawsze jakis samolot, bo w NYC jest tak, ze kiedy sie w gore nie spojrzy to z 10 samolotow mozna naliczyc, nawet zastanawialam sie jak one to robia, ze nie zahacza o te wieze, o czerwono-swiatelkowa iglice wystajaca nad samym budynkiem…

W samych wiezowcach i na szycie jednego bylam w sierpniu jakies dwa tygodnie przed atakiem, piekne marmurowe wnetrze, ruchome schody, jakies zaczepne spojrzenie czarnego kolesia, u samej gory knajpa, wibrujace kino oblatujace Manhattan z gory, upal, skwar, slonce, japonscy turysci, gromadka polskich dziewuch robiaca sobie zdjecie na balustradzie, ot kolejna atrakcja turystyczna.

Stalam blisko sciany-szyby i jakos mdlo mi sie robilo z wysokosci, to bylo szklo i cos jakby beton (moze azbest) w kasztalcie nowoczesnych lukow gotyckich…

Potem zostala kupe gruzu, a jeszcze potem potezna wyrwa otoczona drutem…

Po kilku dniach lotniska zostaly otware, wylecialam, w sluchawkach samolotu Eva Cassidy i Sting spiewali “Fields of gold” wrocilam do Polski…

9/11 Ground Zero

Dzis tylko zdjecia, jutro slowa